Julianapark Utrecht
voorheen Tuin van Kol
of Kolspark
Het huidige Julianapark in Utrecht heeft een rijke geschiedenis. Van dichtbij heb ik jarenlang een stukje van die geschiedenis mogen meebeleven.
Voor de beeldvorming geef ik hieronder een stukje van de voorgeschiedenis weer.
Het zuidelijke deel werd in 1903 door tuinarchitect Louis Copijn ontworpen en aangelegd in opdracht van de rijke bankier Jan Kol III.
Deze was indertijd een van de welgestelde directeuren van de bank Vlaer en Kol.
In 1928 werd dit
zogenaamde Kolspark of ook wel Tuin van Kol genoemde park verworven door de
gemeente Utrecht, die het in de jaren dertig uitbreidde tot een omvangrijk
wijkpark. De naam van het park veranderde daarbij in Julianapark.
Die uitbreiding vond plaats in 1935. In die jaren werden voor werklozen talrijke werkloosheidsprojecten uitgevoerd. De uitbreiding van het Julianapark was er een van.
Met een flink aantal werlozen werd dit project uitgevoerd. Op een foto ziet u een beeld van de uitbreiding aan de Amsterdamse Straatweg.
Daarna is het lange tijd stil met betrekking tot veranderingen in en rond het park.
Niet dat het stil was in het park zelf. In de loop der jaren werd het door ontelbare mensen bezocht.
Een gang naar het park op de zondag was jarenlang een van de geliefkoosde bezigheden van een groot deel van de wijkbevolking. Vrijwel alle inwoners van de
toenmalige gemeente
Zuilen en een deel van de inwoners van de gemeente Utrecht brachten er bijna
wekelijks enige uren in door.
De grote speelweide met kinderspeeltuin, zandbak en pierenbadje, het hertenkamp, de omheinde konijnen- en marmottenweide, de visvijver, de berg bij de visvijver en de talloze kooien met bijzondere vogels werden met graagte bekeken en gebruikt.
Op de vele aanwezige bankjes kon je dan even uitblazen na een stief uurtje wandelen.
Einde jaren veertig waren er nog wat bijzonderheden te zien in het park.
Gedurende een groot aantal seizoenen, waren er bij de ingang en bij de vogelkooien aangelijnde papagaaien te bewonderen. Die trokken heel wat bekijks.
Bij de ingang werd ook een vaste fotograaf geplaatst.
Daar kon je je dan op een houten hobbelpaard laten fotograferen.
Nog wat later werden jaarlijks muziekuitvoeringen gegeven door allerlei muziekkorpsen.
Dat gebeurde deels vanuit de daarvoor aanwezige muziekkapel en deels waren het marskorpsen, die meestal in het weekend al marcherend hun beste muzikale beentje voorzetten. Die gebeurtenissen trokken dan duizenden bezoekers.
Die muziekuitvoeringen in de muziekkapel vonden in de zomer en dan in de avond plaats.
Het park werd daarvoor omgetoverd in een idyllische plaats met veel verlichting op vele plaatsen. Het kreeg dan een speciaal karakter.
Op de grote fonteinen in de grote vijver waren speciale schijnwerpers gericht. Dat gaf ook een speciaal effect.
Duizenden mensen bezochten in die dagen dan 's-avonds het park.
Vaak werd het seizoen afgesloten met een knetterend en mooi vuurwerk.
Na de zomerperiode was het park dan alleen nog overdag geopend.
Eind jaren negentig, begin jaren 2000 werd het oude hekwerk vervangen door een schitterend nieuw hekwerk.
Renovaties waren in de latere jaren ook geregeld aan de orde. Zo behield en houdt het park een eigentijds karakter, wat u uit de beelden mogelijk duidelijk zal worden.
Eigenlijk was ik sinds eind van de jaren tachtig een beetje het contact met het park verloren.
Vele jaren bleef het wel sluimerend in het achterhoofd aanwezig.
Het fenomeen internet geeft nu een nieuwe kans er weer eens meer belangstelling voor te tonen.
Om het verhaal wat inzichtelijker te maken ben ik er maar eens met de camera op uit getrokken.
Van diverse situaties heb ik wat foto's genomen, die een beeld geven van de huidige situatie.
In grote lijnen is er niet zo veel veranderd. Echter de renovaties zijn in volle gang.
Zo wordt het hertenkamp aan een grote opknapbeurt onderworpen. Alle hekken zijn inmiddels vervangen.
De vogelverblijven zijn allemaal vernieuwd.
De konijnen- en marmottenweide is opgeofferd aan de vooruitgang. Daar rest alleen nog het oude hekwerk.
De speeltuin heeft ook wat verandering ondergaan.
Ook is de steiger aan de Noord-westzijde van de vijver verdwenen.
Wat wel is gebleven zijn de zomerse evenementen met muziek, theater etc. Menigeen kan hier geheel voor niets van mee genieten.
Nieuw is ook het feit, dat er ontelbare wilde kippen en hanen in het park rondlopen.
Lustig pikken, tokken en kraaien ze er op los.
Aan eten is er geen gebrek voor deze vogels. Immers de vele bezoekers zijn niet te beroerd er wat brood etc. aan te wagen.
Kennelijk groeien ze er best op.
Hieronder dan een deel van de foto's van de huidige situatie.
Voor zover nodig heb ik er een toelichting aan bijgevoegd.
Tot zover de foto's. Er wordt nog gezocht naar wat oude beelden. Zodra die in mijn bezit zijn, dan zal ikdeze bijplaatsen.
Hieronder ziet u twee foto's van een situatie uit het verleden.
Als u zelf nog oude foto's heeft wilt u ze mij dan toesturen. (bijvoorbeeld via email)
Foto hobbelpaard bij ingang Foto oude vogelkooi bij hertenkamp
Hieronder een bijdrage vanuit Australie van mevrouw van Wierst. Ze schrijft erbij.
"Ik ging vroeger vooral dikwijls met mijn oma naar de Tuin van Kol. Dat gebeurde vaak op woensdagmiddag wanneer we vrij van school waren.
Zij maakte ook die interessante hoedjes waar ik er een van op had.
Een neef, heeft deze foto aan mijn zoon heeft gegeven. Dat was in juni 2004 toen ze elkaar voor het eerst in Nederland ontmoetten.
Mijn tante -de moeder van die neef- had erg medelijden met me, zei ze, omdat ik die "kuntstwerkjes" op moest. Ik heb er gelukkig geen "trauma" van overgehouden".
Deze foto werd gemaakt in de jaren 1924 of 1925. Op dat moment is er nog sprake van de oude "Tuin van Kol".
Die tuin was natuurlijk veel kleiner dan het Julianapark . Rond 1935 vond de
uitbreiding pas plaats.
Wordt vervolgd.