Graffiti kunst of vernielzucht?
De kop van deze pagina geeft in het kort aan, wat de inhoud van de pagina zal gaan omvatten.
In de loop der jaren heb ik met verwondering de toename van de Graffiti in mijn stad waargenomen.
Persoonlijk heb ik nooit kunnen begrijpen, wat de mensen die Graffiti uitvoeren behelst.
Bij nadere beschouwing blijken aan het fenomeen toch wel Kunstzinnige aspecten te kleven.
Getuige de vele Graffiti wedstrijden in heel de wereld bestaat er voor deze vorm van Kunst erg veel belangstelling.
Op zich kan mooi uitgevoerde Graffiti zeer tot de verbeelding spreken.
Naar mijn gevoel kan Graffiti wel, maar dan op de daarvoor bestemde locaties.
Graffiti wedstrijd Kopenhagen Graffiti wedstrijd Kopenhagen
Hierboven ziet u twee voorbeelden van Kunstzinnige toepassing van Graffiti op een juiste tijd en plaats.
Het gaat toch niet aan, dat beginnende Graffiti artiesten op willekeurige plaatsen met hun gepruts allerlei bouwwerken ongevraagd bekladden.
De foto's hieronder geven een duidelijk beeld van wat ik daar mee bedoel.
Zomaar wat Graffiti op muren in Amsterdam Kenmerkende lelijke Graffiti in Philadelphia
Persoonlijk zou ik de oren van mijn kop schamen als ik zoiets lelijks gemaakt zou hebben.
Kennelijk mis is echter iets, wat deze "artiesten" wel hebben.
Dit verschijnsel irriteert mij bijzonder. De maatschappelijke kosten en afbraak erdoor zijn zeer hoog en zijn in geen enkel verband te brengen met de beweegredenen en de behoeften van de Graffiti "artiesten" zelf.
Op het internet ben ik aan het zoeken gegaan, wat nu precies de beweegredenen voor het verschijnsel zijn.
Hieronder geef ik een tekst weer van een deels nog steeds praktiserende Graffiti artiest.
Leest u zelf maar eens, wellicht geeft de inhoud van de tekst een deel van motieven van de persoon zelf weer. Mogelijk slaan die beweegredenen op meerdere Graffiti "artiesten".
Op zijn laatste vraag kan ik eigenlijk zelf geen antwoord geven. Wel valt het mij op, dat hij bevangen is door gevoelens van onbehagen, woede en angst, waarvoor hij zelf kennelijk geen antwoorden weet te vinden.
Oppervlakkig zou je kunnen zeggen, dat hij zelf eerst naar de oorzaken van deze gevoelens moet gaan zoeken.
Als hij ze eenmaal heeft kunnen plaatsen, dan zou hij kunnen leren er mee om te gaan in zijn leven.
Mogelijk weet u als lezer van deze pagina raad.
Om persoonlijke reden heb ik de naam onder het bericht verwijderd.
Een tijdje geleden
ben ik gestart me het analyseren van mijn gedrag,
emoties en hoe ik daarmee om ga. Nu vroeg ik mij af of iemand mij
inzichten kunnen verschaffen, kanten waar ikzelf niet op zou kunnen
komen? (sorry voor de lengte van het bericht).
Het eerste waar ik achter kwam is dat ik een interessehopper ben. Ik
kan totaal onaangekondigd van de ene interesse hoppen naar het andere,
waarbij ik het betreffende onderwerp volledig op z'n kop en
binnenstebuiten keer. Op zich is dat niet
verontrustend. Het kan
hoogstens uitermate nieuwsgierig genoemd worden. Maar.. tijdens het
lezen over de interesse, ben ik geneigd de extreme kanten van het
onderwerp te kiezen. Ook mijn keuze van muzieksoorten is al sinds dat
ik kleine jongen was meestal richting het extreme, oa hardcore rap,
breakbeat, metal, punk en rare artiesten als Bjork. Zo raakte ik
geïnteresseerd in tekenen en schilderen op ongeveer
mijn 12de. De kant die
ik na een korte tijd koos was
Graffiti.
Een andere intresse die op een
gegeven moment opkwam was dansen, waar ik ook de extreme kant koos,
namelijk wedstrijddansen of de interesse religie waar
ik de neiging had om
eerder richting satanisme te gaan dan naar het christendom. Nu heb ik
politiek als interesse en weer ga ik richting het extreme; anarchisme.
Zou dit allemaal komen omdat ik een hoop opgekropte woede (zou het ook
rusteloosheid kunnen zijn?) in me heb? Waar komt die woede vandaan?
Zoek ik het extreme op zodat ik een uitlaatklep heb voor die woede?
Ook heb ik gemerkt dat ik tijdens al die extreme interesses een bepaald
angst gevoel heb. Vroeger stapte ik over die angst heen zonder naar
zijn stem te luisteren, wat me vaak in de problemen bracht. Nu weet ik
bijvoorbeeld, dat angst niet slecht is, maar een
natuurlijk
waarschuwingssysteem, waar je naar moet luisteren, maar niet
blindelings moet volgen.
Is angst de enige manier mij van problemen te vrijwaren of zijn er nog
meer mogelijkheden om te voorkomen dat ik doorsla naar al te extreme
interesse? Zo schoot laatst een gedachte te binnen dat ik wel
eens
geïnteresseerd kan worden in de dood. De extreme kant daarvan;
zelfmoord zou ik in ieder geval niet kiezen. Daarvoor is het leven,
ondanks alles, te mooi. Maar wat als ik de extreme vorm seriemoord
kies? Gezien de woede die ergens binnen mij rondwaart, is er een reële
kans dat ik dan die kant ga uitproberen. Ook al heb ik
nu de zelfkennis
dat ik daartoe in staat ben en dat die kennis mij daarvoor kan
behoeden, blijf ik toch een beetje angstig voor toekomstige interesses
die ik ga uitspitten. Een vraag die door mijn hoofd blijft spoken is
waar die woede vandaan komt.
De scheiding van mijn ouders heeft misschien daartoe bijgedragen, maar
kan niet de volledige oorsprong zijn. Een helderziende heeft mij eens
verteld dat ik in mijn vorige leven een foute rechter was die zich
liet omkopen door de maffia.. Zou een oorsprong kunnen zijn, maar
hoeveel waarde moet ik hieraan hechten. Ik was opdat moment volledig
zwart gekleed in een lange zwarte jas die veel gelijkenis toonde met
een rechtertoga. Ook heb ik nooit zo'n hoge pet op gehad met politie,
rechters en alles wat erom heen hangt. Die helderziende zou die
informatie verkeerd geïnterpreteerd kunnen hebben. Hij vertelde
namelijk ook dat ik een natuurlijke razernij heb als ik een rechter
zie of een toga. En dat wil ik toch bestrijden. Na een aantal keren
voor de rechter verschenen te zijn wegens de scheiding van mijn
ouders, is mij die eigenschap niet opgevallen.
De interesses blijven vaak niet lang, bijvoorbeeld drummen
bleef na aanschaf
van een drumstel maar 3 maanden hangen. Maar aan de andere kant heb ik
8 jaar op dansen gezeten, of 6 jaar honkbal, ook de interesse in
Graffiti bleef vrij lang
hangen en zelfs is nooit helemaal weg
geweest.
Uit elke interesse / onderwerp die ik intensief heb bestudeerd, lang of
niet, neem ik steeds een heleboel eigenschappen over die blijven
hangen. Zo teken, schilder ik nog steeds af en toe, ook
Graffiti
krabbel ik nog steeds hier en daar op een papiertje. Als ik muziek
luister, luister ik meer naar de drums dan naar de rest van de
instrumenten. Uit het satanisme heb ik een gezonde kritische houding
ten opzichte van geloof overgehouden en het kleden in zwart. De
verdere ideologie hiervan heb ik links laten liggen. En dan nu het
anarchisme, het milieubewuste, gezond leven en uitspitten van
maatschappelijke problemen zal wel blijven hangen, hoewel ik hier pas
achter zal komen als ik onverwachts een ander onderwerp oppak.
Misschien blijft alleen het opstandige over... wie weet.
Iets anders wat me is opgevallen is dat alle interesses die ik kreeg,
altijd onderhevig zijn van vooroordelen en vaak aan de rand van de
maatschappij ligt. Zou hier een reden voor zijn?
Waarom heb ik me
bijvoorbeeld nooit voor de geijkte onderwerpen van een
man geïnteresseerd
zoals bijvoorbeeld techniek, voetbal, auto's, ed. Wil
ik mij onbewust totaal
onderscheiden van de massa? En zo ja..
waarom?
Een interesse, die al sinds ik klein was heb is
ontsnappen aan de
realiteit. Deze interesse bestaat al geruime tijd naast alle andere
interesses en heeft zich geuit in blowen, overmatig alcoholgebruik,
maar ook onschuldige dingen zoals lezen, tv kijken en dat soort
dingen. Heeft het ontsnappen uit de realiteit dezelfde grondslag als
de woede in me? Probeer ik het op die manier te onderdrukken?
Of heeft het een andere oorzaak?
Terwijl ik dit allemaal aan het typen ben, merk ik da er meer vragen
onbeantwoord zijn dan ik antwoorden heb achterhaald. Zou iemand mij
inzichten kunnen verschaffen, kanten waar ik niet aan heb gedacht?
De vraag of Graffiti dan wel uit een behoefte naar Kunstzinnige uitingen of slechts uit louter vernielzucht voortkomt wordt met deze pagina slechts ten dele beantwoord.
Wellicht komt er spoedig een vervolg.
Bij Startpagina.nl is aan dit onderwerp een hele pagina gewijd. U kunt uw hart dus ophalen.
Hieronder treft u de link er naar aan.